مطلب زير را برادر عزيز حسين آقا سرگزى در وبلاگش «زیست بوم سیستان وبلوچستان» نوشته بود. چون مطلبى مفيد و قابل توجه و تأمل است، عيناً آن را نقل مى‌كنم.
البته در كنار اينگونه بى‌سوادى، بى‌سوادى يا كم سوادى فرهنگى هم متأسفانه در استان غالب است كه درد و رنجش به مراتب از نداشتن سواد خواندن ونوشتن ـ كه خود غمى عظيم است ـ بيشتر و آثارش مخرّب‌تر است.
به اميد روزى كه سيستان و بلوچستان، شهرت و آوازه‌اش به دانش و فرهنگ و خرد و تمدن باشد تا محروميت و فقر و شرارت و قاچاق و بى‌سوادى!! ان شاء الله

بى سوادى چرا؟؟
دیدن چهره معصوم کودکان فقیر بازمانده از تحصیل تصویر رنج آوری است که گاه با سفر به روستاه‌های استان قلب و روان  انسان را می‌آزارد. بی‌شک در میان این آینده‌سازان بی‌آینده استعدادهای فراوانی یافت می‌شوند که  امید آبادانی ایران و حداقل زیست بوم سیستان و بلوچستان‌اند.
از مدتها قبل بر آن بودم تا مطلبی با عنوان «انسان زیر بنای توسعه» بنویسم ودر آن به مشکلات تحصیل در استان اشاره نمایم اما روزنامه زاهدان در شماره ۱۱۵۲ (چهارشنبه مورخ ۴ اردیبهشت۸۷) در مطلبی کوتاه وگویا به آن اشاره کرده است که ضمن قدر دانی از نویسنده آورده شده است.
بدون تردید بسیاری از این مشکلات ریشه در فقر اقتصادی وعدم برنامه‌ریزی و مدیریت صحیح منابع بی‌شمار کشور دارد که شاید بتوان آنرا حل کرد اما آنچه اهمیت دارد عزم جدی برای استفاده حداکثر از «زمان» است. نکند تا چشم باز کنیم فرصت سازندگی  نسلی دیگر از دست برود. چنین مباد.