اگر او را ببینم ..
دخترک چادر سیاهی بر سر داشت وبسیار موقر و محترم ، اما با قامتی محزون و غریب، تکیه داده بود به دیوار ساختمان حکیم الهی . حاج حمیدرضا نیکدل به زیبایی مى‌خواند و مردم دعا می کردند و شادی. سمنانی ها جشن بزرگ شب انتظار یار را برگزار می کردند جلو مجمع حضرت ابوالفضل العباس بلوار حکیم الهی.
رفته بودم بپرسم اگر جوانها رهبرشان را ببینند به ایشان چه می گویند ، چه خواسته ای دارند و چه آرزویی . گمانم دخترک محزون مورد مناسبی بود حس کردم یک دنیا حرف دارد برای گفتن به رهبرش . حرفم را گفتم : چه احساسی دارید از حضور رهبر در شهرتان؟
دخترک "من و من"می کرد برای گفتن . کارت خبرنگاری ام را که دید از دخترک کنار دستی اش با نگاه اجازه گرفت و گفت : خوشحالیم !
نوبت به سوال اصلی ام رسید: اگر در حضور ایشان باشی چه می گویی؟
باز هم با نگاهش کسب تکلیف کرد. این بار همون که قرار بود اجازه راصادر کند گفت : می گوییم مثل پدرمان دوستت داریم !
حرفش به دلم نشست ، داشتم آن همه ارادتش رامی نوشتم روی کاغذ، که دخترک اولی رشته کلام را به دست گرفت : آخر پدر نداریم !
حس کردم دلیل حزن و اندوهشان یتیمی است . دخترک ادامه داد:
ـ راستش خواهرم خواب دیده ...
پرسیدم : خواهرید ؟
به نشانه تایید با هم سرتکان دادند، همون که بانگاهش اجازه حرف به خواهر خود می داد گفت: بگو خوابت رو!
دخترک پدر مرحومش راخواب دیده بود، مهندس علی عبدوس راکه در سانحه تصادف جان باخته است. دخترک پدرش را دیده بود که آمده خانه شان . دخترک با حیرت از پدر می پرسد. مگر نرفته ای پیش خدا؟ این طرفها ؟!
پدر می گوید آخر آقا قرار است بیاید شهرمان . آمده ام ایشان را ببینم ، شما هم بیایید استقبال .
دیگر نمی شد بمانم . حرف های دوخواهر بدجور بی تابم کرده بود، عکس شان راگرفتیم . وتا دقایقی بعد نه من حس حرف زدن داشتم نه عکاس مان . عجب رمز و رازی نهفته است در روزگار. 

منبع: